27-10-08

Panarroz, Jumilla 2006.

Ik geef toe, ik werd beïnvloed door de score van Parker. Negentig punten voor een spotgoedkope wijn, dat wou ik wel eens geproefd hebben...( iedereen beweert geen rekening te houden met Parkers punten maar de 90+flessen zijn wel onmiddellijk de deur uit..)
Panarroz, Jumilla 2006.
Net na het inschenken stak ik nieuwsgierig mijn neus in het glas. Ik vreesde enigszins de typische kersenyoghurt te ruiken die eigen is aan vele wijnen uit deze prijscategorie. Maar Danone en Petit Gervais hadden hier gelukkig niks in de..eh..pap te brokken. Toch was ik niet echt gecharmeerd door het aroma. Een vuil neuske. Heel kruidig, maar geen frisse kruidigheid. Ook verbazend animaal voor een piep
jo
nge wijn, gerookte ham, aardse toetsen. In de mond een redelijk vol gevoel met veel( maar rijpe) tannines. Goede materie maar niet echt uitgebalanceerd door z’n gebrek aan zuren. Typevoorbeeld van een boerse wijn. Ik dacht dat de fles enkele dagen ging blijven staan en dan discreet halfvol van het aanrecht zou verdwijnen. Maar tot m’n verrassing dronk ik ze de volgend dag al helemaal uit. De wijn smaakte me veel beter dan verwacht. En plots had ik ook een gevoel van herkenning. Ik had de Panarroz geopend zonder me af te vragen van welke druiven hij gemaakt zou zijn. Maar het mondgevoel deed me nadenken. Natuurlijk! Jumilla! Thuisbasis van..de monastrel!! De Spaanse voorloper van... mourvèdre! De druif die mijn wijnpassie aanwakkerde...
Een boeiende fles dus aan een spotprijs. Maar toch ga ik er nu niet meteen 12 bijbestellen. De wijn is qua prijs ideaal maar van karakter te moeilijk om aan een grote groep mensen te schenken. En om hem nu zelf dagelijks te drinken mist hij toch wat charme...

panarroz jumilla


Xgrapes

17:25 Gepost door vinejo in Spanje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jumilla monastrel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.